Η Σκιά γρύλισε χαμηλά, με τους μύες της να κυματίζουν από την ένταση της καταιγίδας. Η Ελίζ έπιασε το σακάκι της και το πέταξε προς το ρεύμα. Κόλλησε σε έναν βράχο, τραβώντας τα βλέμματα του πάνθηρα. Αντί να την κυνηγήσει, η Σκιά έσπρωξε το ύφασμα προς τον Θίο, καλύπτοντας τους ώμους του αγοριού με εκπληκτική ευγένεια. Οι άντρες από πάνω έβγαλαν αναστεναγμούς.
“Μείνε”, ανέπνευσε η Ελίζ, με τη φωνή της να τρέμει. Έσκυψε, με το μαχαίρι να ανοίγει για να πριονίσει τα μουσκεμένα κορδόνια του Θίο. Το ρεύμα φούσκωσε, απειλώντας να τους παρασύρει και τους δύο. Ξαφνικά, η Σκιά όρμησε -όχι εναντίον τους, αλλά ενάντια στο αγόρι, στηρίζοντας το σώμα του σε έναν βράχο, προστατεύοντάς τον μέχρι το κύμα να υποχωρήσει. Η καρδιά της Ελίζ βροντοχτύπησε.