Οι μπότες σκαρφάλωσαν στην πλαγιά, οι αξιωματικοί τράβηξαν τον Τεό στην ασφάλεια. Η Ελίζ παραπατούσε πίσω της, μούσκεμα, τρέμουλο, σφίγγοντας τον κενό αέρα εκεί που ήταν ο Σάντοου. Τα ερωτήματα έπεφταν βροχή τόσο δυνατά όσο και η καταιγίδα – τι είχε δει, πόσο καιρό το ήξερε Δεν απάντησε τίποτα, κρατώντας μόνο το χέρι του αγοριού για απόδειξη.
Την οδήγησαν πίσω προς την πόλη, με τους προβολείς να κόβουν τη νύχτα. Ωστόσο, κάθε βήμα της φαινόταν πιο βαρύ χωρίς την παρουσία του πάνθηρα δίπλα της. Θυμήθηκε τα μάτια του, την υπομονή του, τη δύναμή του. Ήταν κάτι περισσότερο από το μυστικό της, κάτι περισσότερο από τον κίνδυνο. Ήταν οικογένεια. Και τώρα είχε φύγει.