Ο Μπραντ δεν παραιτήθηκε. Παρέμεινε, ίσως ελπίζοντας σε λύτρωση ή ίσως απλώς σε Wi-Fi. Κάθε φορά που ο Ίθαν περνούσε από το γραφείο του, ο Μπραντ χαμογελούσε σφιχτά και έλεγε ταυτόχρονα “Θυμάσαι όταν ήμουν το αφεντικό σου;” και “Σε παρακαλώ, μη μου το θυμίζεις” Η δυναμική της εξουσίας δεν είχε ποτέ νιώσει πιο ισορροπημένη.
Υπό την ηγεσία του Ethan, το τμήμα άρχισε να λειτουργεί. Οι συσκέψεις τελείωναν στην ώρα τους. Οι άνθρωποι έφευγαν πριν τα μεσάνυχτα. Οι λέξεις-κλειδιά απαγορευόταν υπό την απειλή του καθήκοντος για καφέ. Όταν κάποιος είπε κατά λάθος “συνέργεια”, η αίθουσα βογκούσε συλλογικά. Η αποτοξίνωση της κουλτούρας ήταν αργή, αλλά σταθερή.