Χαμογελούσαν. Οι δικηγόροι του, απλωμένοι δίπλα του σαν τοίχος, έδιναν και έπαιρναν έγγραφα με την ήρεμη βεβαιότητα ανθρώπων που πίστευαν ότι το τέλος ήταν ήδη γραμμένο. Ο Βίνσεντ έγειρε πίσω στην καρέκλα του, χαλαρός, σχεδόν βαριεστημένος. Η έκφραση ενός ανθρώπου που πίστευε ότι είχε κερδίσει πριν ειπωθεί η πρώτη λέξη.
Ο Αλέξης τους παρακολουθούσε και προσπαθούσε να καταλάβει πώς είχε φτάσει ως εδώ. Πώς ένας γάμος που κάποτε αισθανόταν σταθερός είχε μετατραπεί σε κάτι που αποφασίστηκε από αγνώστους με κοστούμια. Έψαξε προς τα πίσω για τη στιγμή που θα έπρεπε να το είχε προβλέψει- τη μέρα που κάτι μετατοπίστηκε και δεν επέστρεψε ποτέ εκεί που έπρεπε.
Αυτό που δεν ήξερε ο Βίνσεντ, που καθόταν εκεί με έναν στρατό πίσω του, ήταν ότι η αυτοπεποίθηση δεν σε προστάτευε από τις συνέπειες. Και ό,τι κι αν πίστευε ότι θα έφευγε εκείνη τη μέρα, δεν ήταν η νίκη που νόμιζε ότι ήταν.