Οι άνθρωποι απέφευγαν τα μάτια της. Λίγοι την κοιτούσαν με κάτι που έμοιαζε με οίκτο. Άλλοι με κάτι πιο έντονο. Ο Βίνσεντ μιλούσε. Η φίλη της η Νταϊάνα -που συνήθιζε να της στέλνει μηνύματα στα διαλείμματα για φαγητό, που κάποτε είχε ορκιστεί ότι θα ήταν πάντα στο πλευρό της Αλέξις- ξαφνικά έγινε απασχολημένη.
Αναπάντητες κλήσεις. Σύντομες απαντήσεις. Τελικά, τίποτα απολύτως. Η Αλέξις παρατήρησε πόσο γρήγορα σχηματίστηκε η απόσταση, πόσο τακτοποιημένα οι άνθρωποι έκαναν πίσω, σαν να τους είχαν προειδοποιήσει. Παρόλα αυτά, είπε στον εαυτό της ότι ήταν προσωρινό.