Η διαδρομή φαινόταν μεγαλύτερη απ’ ό,τι ήταν. Κάθε κόκκινο φανάρι τραβούσε σε μάκρος. Κάθε γνωστός δρόμος φαινόταν λάθος, σαν να περνούσε μέσα από μια εκδοχή της ζωής της που δεν της ανήκε πια. Ο Τάιλερ κοιτούσε έξω από το παράθυρο, σιωπηλός, πολύ μεγάλος για να κάνει ερωτήσεις και πολύ νέος για να καταλάβει τις απαντήσεις. Η Αλέξις είχε τα μάτια της στραμμένα στο δρόμο.
Προσπάθησε να εντοπίσει πότε είχε χάσει τον Βίνσεντ. Όχι τον γάμο – τον άντρα. Εκείνον που συνήθιζε να περπατάει στην κουζίνα τα βράδια, να συζητάει ιδέες με νευρικό ενθουσιασμό, να τη ρωτάει τι σκέφτεται. Αυτός που της εμπιστευόταν τα πάντα.