Κάπου στην πορεία, αυτός ο άντρας είχε εξαφανιστεί και αντικατασταθεί από κάποιον πιο ψυχρό. Πιο κοφτερό. Κάποιος που την κοίταζε σαν να ήταν περιττό βάρος. Αυτός ο Βίνσεντ δεν την ήξερε. Ή ίσως ποτέ δεν ήθελε να την γνωρίσει. Το στήθος της έσφιξε καθώς η σκέψη καταστάλαξε: ο άντρας που αγαπούσε δεν υπήρχε πια. Αν είχε υπάρξει ποτέ.
Σε ένα φανάρι, το μυαλό της περιπλανήθηκε -ανεπιθύμητα, απρόσκλητα- στην εταιρεία. Στα βιβλία που κρατούσε ισορροπημένα για χρόνια. Στα πράγματα που είχε εξομαλύνει αθόρυβα. Αποφάσεις που είχε πάρει ο Βίνσεντ χωρίς να ρωτήσει. Ρίσκα που είχε πάρει υποθέτοντας ότι εκείνη θα έπαιρνε τις συνέπειες πριν να έχει σημασία.