Το σπίτι εγκαταστάθηκε γύρω τους, οικείο και ασφαλές με έναν τρόπο που η Αλέξις δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι λιμοκτονούσε. Όταν επιτέλους τα χέρια της σταμάτησαν να τρέμουν, η Αλέξις ισιώθηκε στην καρέκλα της. “Δεν μπορώ να τον αφήσω να το κάνει αυτό”, είπε ήσυχα. Οι λέξεις την εξέπληξαν με το πόσο σίγουρες ακούγονταν.
“Όχι στον Τάιλερ. Όχι σε μένα” Η γιαγιά της δεν τη διέκοψε. Περίμενε. Η Αλέξις έβγαλε το τηλέφωνό της και μετά το φορητό της υπολογιστή. Άνοιξε λογαριασμούς που είχε να κοιτάξει χρόνια, προετοιμάζοντας τον εαυτό της για απογοήτευση.