Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν ισχνοί, μισοάδειοι -ακριβώς αυτό που περίμενε αφού ο Βίνσεντ την είχε κλειδώσει έξω. Τότε θυμήθηκε τον παλιό. Έναν μικρό λογαριασμό ταμιευτηρίου που είχε ανοίξει πριν από χρόνια και τον είχε ξεχάσει επίτηδες.
Χρήματα που είχε βάλει στην άκρη και τα είχε μετατρέψει σε προθεσμιακή κατάθεση, λέγοντας στον εαυτό της ότι ήταν για αργότερα. Για έκτακτες ανάγκες. Για κάτι που ήλπιζε ότι δεν θα συνέβαινε ποτέ. Το υπόλοιπο φορτώθηκε. Η Αλέξις κοίταξε την οθόνη. Δεν ήταν αρκετά για να ξαναφτιάξει τη ζωή της. Δεν ήταν ελευθερία.