Αργότερα εκείνο το βράδυ, η Αλέξις έμεινε ξύπνια στο παιδικό της δωμάτιο, κοιτάζοντας το ταβάνι που ήξερε απ’ έξω κι ανακατωτά. Δεν ήταν ήρεμη. Δεν είχε αυτοπεποίθηση. Αλλά για πρώτη φορά από τότε που ο Βίνσεντ ζήτησε το διαζύγιο, δεν ήταν ούτε ανίσχυρη.
Και αυτό είχε μεγαλύτερη σημασία απ’ ό,τι περίμενε. Το γραφείο του δικηγόρου μύριζε ελαφρώς παλιό χαρτί και βερνίκι. Δεν ήταν εντυπωσιακό, αλλά ένιωθε στέρεο. Το είδος του χώρου όπου τα πράγματα αποφασίζονταν προσεκτικά και σπάνια αναιρούνταν.