Η Αλέξις δεν απάντησε αμέσως. Κοίταξε την άκρη του γραφείου, με το σαγόνι της σφιγμένο, σαν να ζύγιζε κάτι που δεν ήθελε να πει δυνατά. Η σιωπή παρατάθηκε. “Κυρία Ντανστ”, είπε ο δικηγόρος, απαλά τώρα, “αν τα παρατήσετε όλα αυτά, δεν υπάρχει επιστροφή”
“Καταλαβαίνω”, είπε εκείνη. Την παρακολουθούσε για λίγο ακόμα. “Γιατί;” Η Αλέξις εξέπνευσε αργά. Στη συνέχεια μίλησε – ήσυχα, συνειδητά. Ο δικηγόρος δεν τη διέκοψε. Δεν κράτησε σημειώσεις. Η έκφρασή του άλλαξε σχεδόν ανεπαίσθητα, όπως συμβαίνει όταν μια συζήτηση αλλάζει εντελώς κατεύθυνση.