Έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου, ο Βίνσεντ την πρόλαβε κοντά στα ασανσέρ. “Αυτό ήταν όλο;” ρώτησε γελώντας κάτω από την αναπνοή του. “Όλο αυτό το δράμα για τη διατροφή του παιδιού;” Η Αλέξις δεν απάντησε. “Θα μπορούσες να είχες περισσότερα”, συνέχισε. “Αλλά υποθέτω ότι αυτό σου ταιριάζει. Απλή ζωή. Το σπίτι της γιαγιάς. Πάντα σου άρεσαν τα μικρά”
Έσκυψε πιο κοντά. “Ξέρεις… σχεδόν νιώθω άσχημα” Η Αλέξις τον κοίταξε τότε. “Αισθάνεσαι;” ρώτησε. Εκείνος χαμογέλασε. “Έφυγες μακριά από τα πάντα” Κράτησε το βλέμμα του, ήρεμο με έναν τρόπο που τον αναστάτωσε. “Όχι”, είπε. “Έφυγα μακριά από το χρέος”