Ο Μάρκους εμφανίστηκε πρώτος – με σακάκι, σταθερές κινήσεις. Ένας δεύτερος άντρας βγήκε πίσω του, ψηλότερος, με το πρόσωπο κρυμμένο κάτω από μια σκούρα μάσκα. Δεν μίλησαν. Δεν κοίταξαν γύρω τους σαν να ανησυχούσαν. Κινήθηκαν σαν να ήταν κάτι συνηθισμένο. Η Έλενορ δεν κουνήθηκε μέχρι που είδε τι σήκωσαν από το φορτηγάκι. Τον Ρεξ.
Ήταν κουτσός στην αγκαλιά του Μάρκους, με το κεφάλι του να γέρνει και τα πόδια του να κρέμονται. Η νάρκωση τον έκανε να μοιάζει μικρότερος, αβοήθητος με έναν τρόπο που την έκανε να νιώθει την ίδια να χτυπάει το στήθος της. Η ανάσα της Έλενορ κόπηκε τόσο δυνατά που πονούσε. Κοίταξε τη Σάρα. Τα μάτια της Σάρα έσφιξαν. Μετά έκανε ένα μικρό νεύμα – χωρίς λόγια, μόνο συμφωνία: Δεν μπορούμε να τους αφήσουμε να τον πάρουν κάπου που δεν μπορούμε να φτάσουμε.