Ένα βράδυ επέστρεψε στο σπίτι αναψοκοκκινισμένη, κουβαλώντας τσάντες που έβαλε γρήγορα στη ντουλάπα. Ο Ντάνιελ τη ρώτησε τι είχε αγοράσει- εκείνη τον απομάκρυνε, λέγοντας ότι ήταν “απλά βαρετές δουλειές” Η απόρριψή της φαινόταν σκηνοθετημένη, σαν να έκρυβε κάτι περισσότερο. Ο Ντάνιελ αναπαρήγαγε τη στιγμή αργότερα, πεπεισμένος ότι το αποφεύγον χαμόγελό της σήμαινε κίνδυνο.
Έκανε μεγαλύτερες παρακάμψεις μετά τη δουλειά, φτάνοντας αργότερα από ό,τι συνήθως. Όταν ο Ντάνιελ ρώτησε, μουρμούρισε για την κίνηση, για τα θελήματα, με τον τόνο της αφηρημένο. Παρακολουθούσε το ρολόι, φανταζόμενος άλλες πιθανότητες: ένα κρυφό ραντεβού, σιωπηλές συζητήσεις πάνω από κρασί. Κάθε δικαιολογία συσσωρευόταν πάνω στις υποψίες του, σαν τούβλα που έχτιζαν έναν τοίχο ανάμεσά τους.