Ο Ντάνιελ πλησίασε, κουνώντας το κεφάλι του. “Το ξέρω. Και δεν θα συγχωρήσω ποτέ τον εαυτό μου γι’ αυτό. Αλλά Κλερ, τώρα είδα την αλήθεια. Τα αγόρια είναι δικά μου. Και το πιο σημαντικό, είναι δικά μας. Και εσύ… ήσουν πάντα και δική μου, ακόμα και όταν δεν σε άξιζα” Το χέρι του έτρεμε καθώς άγγιζε το δικό της.
Αυτή τη φορά, εκείνη δεν απομακρύνθηκε. Τα δάχτυλά της ακούμπησαν στην παλάμη του, αβέβαια αλλά ζεστά. “Με πλήγωσες, Ντάνιελ”, είπε απαλά. “Αλλά βλέπω πόσο πολύ το έχεις μετανιώσει. Δεν θέλω να χάσω αυτό που χτίσαμε. Όχι μετά από όλα όσα έχουμε παλέψει” Τα δάκρυα έλαμψαν στα μάτια της.