Σε αυτό το πορτραίτο, οι αδελφές κάθονται σε μια χαλαρή αλλά οικεία ομάδα, η καθεμία με μια έκφραση που μοιάζει ήσυχα ισχυρή. Οι ανεπαίσθητες αλληλεπιδράσεις -όπως το χέρι που ακουμπά απαλά σε μια αγκαλιά- προσθέτουν ένα επίπεδο σύνδεσης χωρίς φανερή επίδειξη. Είναι μια στιγμή περισυλλογής και δύναμης, που αποτυπώνει το κοινό τους ταξίδι με τρόπο που μοιάζει τόσο διακριτικός όσο και βαθιά σημαντικός.
Σε μια ενδιαφέρουσα απόκλιση από το αναμενόμενο, το βλέμμα της Laurie για άλλη μια φορά αποφεύγει την άμεση επαφή με την κάμερα, αφήνοντας τους ανθρώπους περίεργους για τον υποκείμενο λόγο πίσω από αυτή την επιλογή . Ο αινιγματικός χαρακτήρας του αποσπασμένου βλέμματός της προσθέτει έναν αέρα μυστηρίου και προσκαλεί σε εικασίες σχετικά με το τι μπορεί να τράβηξε την προσοχή της εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή.