Το σκοτάδι τον κατέλαβε. Όταν επέστρεψε η συνείδηση, ο κόσμος ήταν πολύ λευκός, πολύ φωτεινός. Τα μόνιτορ του νοσοκομείου χτυπούσαν απαλά δίπλα του. Ο Άλαν ανοιγόκλεισε τα μάτια του, ο λαιμός του είχε στεγνώσει, ο πόνος εξακολουθούσε να ουρλιάζει στην πλάτη του. Μια νοσοκόμα έσκυψε με ευγενικά μάτια. “Είσαι ασφαλής τώρα”, είπε. Με δυσκολία κατάφερε να μιλήσει. “Η γάτα… τα κουτάβια…” Η φωνή του έσπασε.
“Είναι εντάξει”, είπε απαλά. “Ήρθε ο κτηνίατρος. Είναι ζωντανά και πάνε καλύτερα τώρα” Ο Άλαν έβγαλε μια ανάσα που δεν ήξερε ότι κρατούσε. Έκλεισε τα μάτια του και δάκρυα γλίστρησαν στους κροτάφους του. Τα είχε σώσει. Με κάποιο τρόπο. Κόντρα στην καταιγίδα, κόντρα στο ίδιο του το σπασμένο σώμα – τους είχε σώσει. Αυτό ήταν το μόνο που είχε σημασία.