Το επαναλάμβανε κάτω από την αναπνοή του όλη την ώρα: Ήταν απλά μια φάρσα. Λες και οι λέξεις θα μπορούσαν να γυρίσουν τον χρόνο πίσω, να σβήσουν την κοκκώδη κάμερα ασφαλείας και να την εμποδίσουν να φύγει. Κάθε επανάληψη φαινόταν πιο κενή από την προηγούμενη, μέχρι που σταμάτησε να πιστεύει τον εαυτό του. Ήξερε ότι αν της συνέβαινε κάτι, η ζωή του όπως την ήξερε θα τελείωνε.
Μέχρι το βράδυ, το διαδίκτυο είχε μετατρέψει την ιστορία σε καταιγίδα. Χιλιάδες αναρτήσεις ανέλυαν το χρονοδιάγραμμα. Ένα tweet έγραφε: “Περίμενε δέκα ώρες. Κανείς δεν περιμένει δέκα ώρες” Ένα άλλο: “Δεν αστειεύεσαι όταν εγκαταλείπεις κάποιον” Τα εισερχόμενά του γέμισαν με απειλές και κατηγορίες. Άγνωστοι τον αποκαλούσαν τέρας και δειλό.