Τελικά, μετά από κάτι που έμοιαζε με αιώνες, η αεροσυνοδός γονάτισε δίπλα στο κάθισμα της Αλίσα, χαμηλώνοντας στο ύψος των ματιών της. Η φωνή της ήταν ήρεμη αλλά σφιγμένη, προσεκτικά ελεγχόμενη, σαν κάθε λέξη να είχε ζυγιστεί πριν ειπωθεί. “Δεν μπορώ να σας τα πω όλα αμέσως, κυρία μου, αλλά σας παρακαλώ περιμένετε”, είπε, με τα μάτια της να πετάγονται για λίγο προς το πιλοτήριο.
Έκανε μια παύση και μετά συνέχισε, επιλέγοντας τις λέξεις της με εμφανή προσοχή. “Τα καθίσματα έχουν αλλάξει λίγο στις πρόσφατες πτήσεις μας” Η δήλωση προσγειώθηκε αμήχανα, ανολοκλήρωτα, σαν να έπρεπε η Αλίσα να καταλάβει κάτι που δεν είχε ακόμη εξηγηθεί.