Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε ότι παρά το χάος και την αβεβαιότητα της κατάστασής της, δεν ήταν μόνη της. Με τη φάλαινα στο πλευρό της, έτρεφε μια αχτίδα ελπίδας ότι θα μπορούσε να βγει αλώβητη από αυτή τη δοκιμασία.
Καθώς εξελισσόταν η αντιπαράθεση μεταξύ της φάλαινας και του καρχαρία-τίγρη, η Έλενα βρέθηκε να κυριεύεται από ένα βαθύ αίσθημα ευγνωμοσύνης προς τον ευγενικό γίγαντα που ήρθε να τη βοηθήσει.