Καθώς ο ωκεανός ηρέμησε και η αδρεναλίνη άρχισε να υποχωρεί, η Έλενα βρέθηκε να κυριεύεται από ένα βαθύ αίσθημα ευγνωμοσύνης προς την καμπούρα φάλαινα που ήρθε να τη σώσει.
Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησε ότι παρά τους κινδύνους που καραδοκούσαν κάτω από την επιφάνεια, υπήρχε ακόμα ομορφιά και θαύμα στα βάθη του ωκεανού – μια ομορφιά για την οποία άξιζε να αγωνιστεί με κάθε ίνα της ύπαρξής της.