Τον ευχαρίστησε ξανά και ο Τζέικομπ έφυγε, νιώθοντας ένα μείγμα ανακούφισης και ανησυχίας. Η διαδρομή μέχρι το σπίτι ήταν ήσυχη, με τον Τζέικομπ να είναι βαθιά απορροφημένος στις σκέψεις του. Δεν περίμενε να βρεθεί σε αυτή την κατάσταση, αλλά τώρα το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ελπίζει ότι η Λένα θα έβρισκε τη δύναμη να το ξεπεράσει.
Όσο περνούσε ο καιρός, η είδηση για την εξαφάνιση της Λένα συζητιόταν όλο και λιγότερο, επισκιασμένη από τον συνεχή θόρυβο των παπαράτσι. Καθισμένος με το τηλεχειριστήριο της τηλεόρασης στο χέρι, ο Τζέικομπ σκεφτόταν την τρελή μέρα που μόλις είχε περάσει. Ένιωσε μια βαθιά αίσθηση ευγνωμοσύνης και ικανοποίησης, γνωρίζοντας ότι είχε ακολουθήσει το ένστικτό του και είχε βοηθήσει κάποιον που είχε ανάγκη.