Δεν έβγαζε νόημα. Η Λίνα του είχε πει -ή έτσι είχε καταλάβει- ότι δεν είχε οικογένεια. Είχε ορκιστεί ότι τα πάντα είχαν χαθεί, είχαν σβηστεί με το δυστύχημα. “Ξέρεις ποιον επισκέφτηκε;” Ρώτησε ο Ίθαν, προσπαθώντας να κρατήσει τη φωνή του ομοιόμορφη, αν και ο λαιμός του ήταν σφιγμένος.
Ο διευθυντής έσκυψε πιο κοντά, χαμηλώνοντας τη φωνή του σχεδόν συνωμοτικά. “Δεν είμαι πραγματικά σίγουρος. Δεν ανέφερε ποτέ το πρόσωπο και δεν ήθελα να γίνω αδιάκριτος. Αλλά, φαινόταν ότι νοιαζόταν πολύ γι’ αυτούς” Ο Ίθαν ένιωσε τις λέξεις σαν αμβλύ αντικείμενο στο πλάι του κρανίου του.