Όταν η αναπνοή της Λίνας επιτέλους σταθεροποιήθηκε, σήκωσε το βλέμμα της για να συναντήσει το δικό του. “Έπρεπε να σου το είχα πει”, άρχισε. “Αλλά δεν ήξερα πώς” Οι λέξεις κουβαλούσαν βάρος χρόνων, χρόνων που είχε κρατήσει κλειδωμένα. Ο Ίθαν έμεινε σιωπηλός, δίνοντάς της το περιθώριο να ξετυλίξει τον κόμπο.
“Η μητέρα μου πέθανε όταν ήμουν μωρό”, είπε η Λίνα. “Ο μπαμπάς με μεγάλωσε μέχρι… μέχρι που τον συνέλαβαν. Ήμουν οκτώ χρονών” Το πρόσωπό της σφίχτηκε. “Θα προτιμούσα να μην αναφέρω το έγκλημα. Κατέληξα σε ανάδοχη οικογένεια. Όταν έγινα δεκαοκτώ ετών, άλλαξα το όνομά μου. Δεν ήθελα η σκιά του να με καταδιώκει συνεχώς”