Γέμιζε τον χρόνο της με τη δική της δουλειά και τις δικές της ρουτίνες. Η παραγωγικότητα αντικατέστησε τη συζήτηση. Η ανεξαρτησία φαινόταν πρακτική, ακόμα και ενάρετη. Έπεισε τον εαυτό της ότι ο χώρος ήταν υγιής, ότι οι παράλληλες ζωές εξακολουθούσαν να μετράνε ως συντροφικότητα, αγνοώντας τη μοναξιά που εγκαθίσταται ανάμεσα στις εργασίες και τα προγράμματα.
Σταμάτησαν να μοιράζονται λεπτομέρειες, και στη συνέχεια σταμάτησαν να παρατηρούν την απουσία. Οι ενημερώσεις ένιωθαν περιττές. Οι υποθέσεις αντικατέστησαν την περιέργεια. Ο καθένας υπέθετε ότι ο άλλος ήξερε. Σταδιακά, η επίγνωση αμβλύνθηκε και οι μικρές αλλαγές πέρασαν απαρατήρητες, μέχρι που η σύνδεση εξαρτήθηκε από τη μνήμη και όχι από την προσοχή.