Χωρίς δισταγμό, έπιασε το χέρι της Σοφίας, με τη λαβή της σταθερή και σοβαρή. “Σας ευχαριστώ που ήσασταν εκεί”, είπε η Έμιλι, με τη φωνή της να τρέμει από τη συγκίνηση. “Δεν ξέρουμε τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν δεν είχες παρέμβει” Η Σοφία μπορούσε να νιώσει την ειλικρίνεια στα λόγια της Έμιλι, το βάρος της σημασίας τους να την πιέζει βαριά.
Έγνεψε, μη μπορώντας να βρει τις κατάλληλες λέξεις για να εκφράσει πλήρως τα συναισθήματά της. Η ευγνωμοσύνη στα μάτια της Έμιλι ήταν ένα βάλσαμο για τις ενοχές που ένιωθε, μια υπενθύμιση του αντίκτυπου που μπορεί να έχει η παρέμβαση ενός ανθρώπου σε μια κρίσιμη στιγμή. Καθώς οι τραυματιοφορείς μετέφεραν τον Τζο στο ασθενοφόρο που περίμενε, η Σοφία παρακολουθούσε, νιώθοντας ένα σύνθετο μείγμα ανακούφισης, θλίψης και μιας βαθιάς αίσθησης ολοκλήρωσης.