Το μυαλό της έμεινε στη φύση της ανθρώπινης συμπεριφοράς, στη φαινομενικά έμφυτη τάση να παραβλέπει όσους έχουν ανάγκη παρά την εγγύτητά τους. Σκέφτηκε το φαινόμενο του παρευρισκόμενου που είχε επικρατήσει νωρίτερα, πώς κάθε άτομο είχε ασυνείδητα βασιστεί στους άλλους για να αναλάβει δράση και πώς αυτή η συλλογική αδράνεια είχε σχεδόν στοιχίσει στον Τζο την ευκαιρία για έγκαιρη βοήθεια.
Καθώς περπατούσε, η Σοφία αναλογίστηκε επίσης τον εξαιρετικό αντίκτυπο μιας και μόνο πράξης καλοσύνης. Η δική της απόφαση να παρέμβει, παρά τους δισταγμούς και τις προκλήσεις της ημέρας της, είχε οδηγηθεί από μια βαθιά ριζωμένη συμπόνια και μια δέσμευση να κάνει τη διαφορά.