Με κάθε βήμα, η Σοφία ένιωθε μια ανανεωμένη αίσθηση του σκοπού. Τα γεγονότα της ημέρας ήταν μια οδυνηρή υπενθύμιση των ευθυνών που έχουμε ο ένας απέναντι στον άλλον, του αντίκτυπου των επιλογών μας και της αξίας του να υπερασπιζόμαστε αυτούς που έχουν ανάγκη.
Καθώς συνέχισε να περπατάει προς το σπίτι της, το φως της ημέρας που έσβηνε φαινόταν να αντικατοπτρίζει τη στοχαστική της διάθεση, ρίχνοντας μεγάλες σκιές που απλώνονταν στο πεζοδρόμιο – μια συμβολική αντανάκλαση του βαθύτατου ταξιδιού που είχε κάνει εκείνο το απόγευμα.