Η Λίζα έσκυψε πίσω από το δέντρο, χωρίς να μπορεί να αποσπάσει τα μάτια της. Η Νίνα ανοιγόκλεισε τα μάτια της μια φορά, με τα αυτιά της να συσπώνται, και μετά μετατόπισε το μικρό της σώμα πάνω στο ογκώδες πλευρό του λιονταριού. Το γκρι ταμπά γατάκι, του Κέβιν, είχε ήδη κουλουριαστεί κάτω από το σαγόνι του λιονταριού.
Το λιοντάρι του βουνού δεν κουνήθηκε. Δεν γρύλισε. Απλώς παρακολουθούσε το ξέφωτο, σηκώνοντας το κεφάλι του πού και πού σαν μητέρα που φυλάει σκοπιά. Η Λίζα ψιθύρισε: “Αυτό δεν μπορεί να είναι αληθινό” Ο Κέιλεμπ εξέπνευσε ήσυχα. “Είναι. Έχω διαβάσει για συμπεριφορές σαν κι αυτή… σε αιχμαλωσία.