Τώρα είχε φτάσει αυτή η φωτογραφία, με σφραγίδα Ιουνίου 2006 -δώδεκα χρόνια μετά την εξαφάνισή τους, αλλά πριν από 20 χρόνια. Κάποιος την είχε εκτυπώσει, της είχε δώσει διεύθυνση με κεφαλαία γράμματα και την είχε ταχυδρομήσει στο συγκεκριμένο γραφείο του. Κάποιος ήθελε να τον κοιτάξει. Το ερώτημα που σφυροκοπούσε στο στήθος του δεν ήταν μόνο ποιος το έστειλε. Ήταν: Γιατί το έστειλε μετά από τόσο καιρό
Το πρώτο του τηλεφώνημα ήταν στο εγκληματολογικό εργαστήριο: να πιστοποιήσει την αυθεντικότητα της φωτογραφίας. Δεύτερο τηλεφώνημα: να βγάλει το αρχείο του 1994 από την αποθήκη. Το τρίτο τηλεφώνημα ήταν προς την προϊσταμένη του, την επικεφαλής ειδική πράκτορα Renata Voss, η οποία άκουσε χωρίς να διακόψει και στη συνέχεια είπε ακριβώς δύο λέξεις – “Ήσυχα, Marcus”- πριν κλείσει το τηλέφωνο.