Μετά την καισαρική τομή της, παρατήρησε μια παράξενη ουλή. Όταν ρώτησε τον γιατρό γι' αυτό, το πρόσωπό του έγινε χλωμό

Ο πατέρας της μίλησε στη συνέχεια, με τον τόνο του βαρύ. "Λίντα, σε υιοθετήσαμε μετά από αυτό. Ήσουν τόσο νέα, που έμοιαζες να το ξεχνάς. Δεν μπορούσαμε να σου πούμε για την εγχείρηση χωρίς να σου αποκαλύψουμε γιατί δεν είχαμε φάκελο γι' αυτήν. Ποτέ δεν φανταστήκαμε ότι μια ουλή θα επανερχόταν στην επιφάνεια με αυτόν τον τρόπο και θα αποκάλυπτε πράγματα που θεωρούσαμε καλύτερο να μείνουν θαμμένα"

Εκείνη κάθισε εμβρόντητη, κουνώντας ελαφρά το κεφάλι της. "Όλα αυτά τα χρόνια... και ποτέ δεν το είπατε;" Τα μάτια της μητέρας της γέμισαν δάκρυα. "Νομίζαμε ότι σε προστατεύαμε. Η παιδική ηλικία θα έπρεπε να είναι απαλλαγμένη από τέτοιες σκιές. Ήμασταν σίγουρες ότι ήσουν δική μας από τη στιγμή που γύρισες σπίτι" Αλλά για εκείνη, δεν έμοιαζε τόσο με προστασία όσο με κλοπή - ένα κομμάτι της ζωής της κρυμμένο μακριά.