Μετά την καισαρική τομή της, παρατήρησε μια παράξενη ουλή. Όταν ρώτησε τον γιατρό γι' αυτό, το πρόσωπό του έγινε χλωμό

Εξέπνευσε βαριά. "Γι' αυτό και κοίταξα όπως κοίταξα. Δεν σου έκρυβα κάποιο μυστικό. Φοβόμουν ότι υπήρχε ένα, εν αγνοία μου, και στο οποίο θα εμπλεκόμουν. Τα χαμένα αρχεία είναι επικίνδυνα, νομικά και ιατρικά. Ήθελα να προστατεύσω τον εαυτό μου όσο και εσένα" Η ειλικρίνειά του ήταν ωμή και παραδόξως ανακουφιστική.

Περπατώντας στο σπίτι, η Λίντα ένιωσε το βάρος της ουλής να μετατοπίζεται. Δεν παλλόταν πια με απειλή. Ήταν μια υπενθύμιση μιας μάχης που δεν θυμόταν να δίνει, μια επιβίωση χαραγμένη σιωπηλά στο δέρμα της. Η προδοσία της σιωπής παρέμενε, αλλά τουλάχιστον ο φόβος έφυγε και αντικαταστάθηκε από κάτι πιο ήσυχο και βαρύ - την αλήθεια.