“Δεν έχει κουνηθεί”, είπε ο Χένρικ πάνω από το βουητό της μηχανής. “Όχι από τότε που φώναξε” “Περιμένει να δει τι θα κάνουμε”, είπε ο Ελάιας, πιάνοντας τα πλευρά της βάρκας. “Ή περιμένει να δει αν είμαστε φαγητό” Κανένας από τους δύο δεν γέλασε.
Όταν έφτασαν στην άκρη της κορυφογραμμής πίεσης, ο Χένρικ έσβησε τη μηχανή. Το σκιφ παρασύρθηκε απαλά πάνω σε μια πλάκα πάγου και ο Ελάιας έπιασε την άκρη με τα γαντοφορεμένα χέρια του. Η αρκούδα στεκόταν λιγότερο από είκοσι μέτρα μακριά – αρκετά κοντά ώστε να μπορούν να ακούσουν την αναπνοή της.