Το ντόμπερμαν οδηγήθηκε στο δάπεδο της δημοπρασίας με το κεφάλι χαμηλά και την ουρά σφιχτά δεμένη. Το πλήθος περίμενε μια επίδειξη επιθετικότητας. Αντί γι’ αυτό, πήραν φόβο. Τα μουρμουρητά μετατράπηκαν σε γέλια. Κάποιος χλεύασε ότι ο σκύλος “φαινόταν σπασμένος” Ο Σαμ παρακολούθησε τα μάτια του σκύλου – κουρασμένα, συνειδητοποιημένα και καθόλου άδεια.
Οι χειριστές προσπάθησαν να επιβάλουν μια επίδειξη. Ο σκύλος πάγωσε στη θέση του, οι μύες του ήταν κλειδωμένοι, ένα μικρό κλαψούρισμα ξεγλίστρησε παρά τον εαυτό του. Ένας χειριστής μουρμούρισε: “Το κοπρόσκυλο είναι δειλό. Δεν είναι καλό”, κάτω από την αναπνοή του. Το ενδιαφέρον έφυγε από την αίθουσα σχεδόν αμέσως. Ακολούθησε μια ήσυχη απόφαση: ο σκύλος θα αποσυρόταν από την περιστροφή.
Είχαν ήδη απομακρύνει το ντόμπερμαν όταν ο Σαμ βγήκε μπροστά. Δεν βιάστηκε. Δεν ύψωσε τη φωνή του. “Θα τον πάρω εγώ”, είπε ήρεμα. Ο χειριστής έδειχνε ανακουφισμένος. Το πλήθος συνοφρυώθηκε, μπερδεμένο. Ο σκύλος δεν κουνήθηκε, αλλά τα μάτια του ανασηκώθηκαν και συνάντησαν για πρώτη φορά τα μάτια του Σαμ.