Εκείνο το απόγευμα, κάλεσε έναν τοπικό τεχνίτη, τον αριθμό του οποίου είχε βρει σε μια κάρτα στο παράθυρο του ταχυδρομείου. Έφτασε με μια πάνινη τσάντα γεμάτη εργαλεία και ένα εύκολο χαμόγελο, με τις μπότες του να αφήνουν αμυδρά αποτυπώματα στα πλακάκια του διαδρόμου. “Τα παλιά σπίτια αρέσκονται στο να τρίζουν και να παραπονιούνται πολύ”, είπε, χτυπώντας τον τοίχο με εκτίμηση.
Η Λούσι εξήγησε το χτύπημα όσο πιο ήρεμα μπορούσε, προσέχοντας να μην ακουστεί φρενήρης. Εκείνος άκουσε με το αυτί του πιεσμένο στον σοβά, και μετά χτύπησε κατά μήκος του σοβατεπιού. “Μπορεί να είναι τρωκτικά”, είπε. “Ή πουλιά στις μαρκίζες. Βρίσκουν κενά σε αυτά τα μέρη, χρησιμοποιούν τις κοιλότητες των τοίχων σαν διαδρόμους”