Το στήθος του Μάικλ φούσκωσε καθώς ο θυμός και η θλίψη μάχονταν μέσα του. Σκέφτηκε τους φακέλους, τα παιχνίδια για την Έμιλι, τη σιωπηλή υποστήριξη που είχε σταθεροποιήσει την οικογένειά του όσο εκείνος πολεμούσε στο εξωτερικό. Κάθε στοιχείο έμοιαζε τώρα λιγότερο με καταπάτηση ενός αντιπάλου και περισσότερο με σιωπηλή συγγνώμη ενός πατέρα.
Έπεσε σε μια καρέκλα, θάβοντας το πρόσωπό του στα χέρια του. Αναμνήσεις από χτυπημένες πόρτες και λέξεις που ξεστομίστηκαν με μανία τον αναστάτωσαν. Για χρόνια πίστευε ότι ο πατέρας του τον είχε εγκαταλείψει. Αλλά τώρα, η αλήθεια ψιθύριζε μια οδυνηρή ερώτηση – ήταν αυτός που έφυγε