Άρχισε να βγάζει ο ίδιος παλιές αναφορές, χρησιμοποιώντας κάθε χάρη που είχε κερδίσει σε είκοσι χρόνια. Ανάλυση ελαστικών, φωτογραφίες από τον τόπο του εγκλήματος και ημερολόγια αστυνομικών από εκείνη τη νύχτα. Εμφανίστηκαν μικρές ατέλειες – λανθασμένες ώρες, υπογραφές που έλειπαν, περιπολικά που σημείωναν παρουσία αλλά δεν αναφέρονταν ποτέ στην αναφορά.
Όσο περισσότερα έβρισκε, τόσο περισσότερες πόρτες έκλειναν. Ένας διοικητής του υπενθύμισε ότι η θλίψη θολώνει την κρίση. Ένας υπαστυνόμος πρότεινε συμβουλευτική για το πένθος και το τραύμα. Κάποιος άφησε μια εκτύπωση της αρχικής καταγγελίας του στο γραφείο του με ένα αυτοκόλλητο σημείωμα: “Μην τον ξεθάψεις. Αφήστε τον να ξεκουραστεί”