Επανέλαβε τον καυγά στο διάδρομο και τις υποθέσεις. Κατάλαβε, επιτέλους, ότι το να αγαπάς τον Αδάμ σήμαινε να αγαπάς όλο τον εαυτό του: τον καλό, τον πεισματάρη, τον ανόητο και τον ευγενικό. Οι επιλογές του Αδάμ ήταν δικές του. Οι αποτυχίες του Βανς ως πατέρα είχαν σημασία, αλλά δεν ήταν ο μόνος λόγος που η ιστορία τελείωνε σε αυτή τη στροφή.
Τοποθέτησε την πυξίδα πάνω στο φράγμα, ακριβώς στο σημείο που κάποτε είχε λυγίσει το μέταλλο. “Έκανες λάθος σε ένα πράγμα”, είπε ήσυχα. “Δεν ήσουν απλά ένας οδηγός. Οι επιλογές σου είχαν σημασία. Το ίδιο και οι δικές μου. Είμαι ακόμα εδώ. Θα τα καταφέρω καλύτερα με ό,τι μου έχει απομείνει” Μετά έκανε πίσω και άφησε τον άνεμο να γυρίσει τη βελόνα του.