Ακόμα ένιωθε την ηλεκτρισμένη χαρά του πρωινού, όταν το τεστ εγκυμοσύνης ήταν θετικό. Ο Τζέικ κοίταξε τις δύο ροζ γραμμές σαν να περιείχαν ολόκληρο το σύμπαν και μετά την τράβηξε σε μια ασταθή αγκαλιά. Έκλαψαν, γέλασαν και ψιθύρισαν υποσχέσεις για τη ζωή που ξαφνικά θα τους εμπιστεύονταν.
Τα βράδια τους μετατράπηκαν σε συνεδρίες σχεδιασμού – πιθανά ονόματα ψιθύριζαν ανάμεσα στα χασμουρητά, συζητούσαν για τα χρώματα του παιδικού δωματίου, φαντάζονταν μελλοντικές ιστορίες για ύπνο. Αποκοιμήθηκαν ονειρευόμενοι φωναχτά μικροσκοπικές κάλτσες, πρώτα γενέθλια και ποια χαρακτηριστικά θα κληρονομούσε το παιδί τους. Αυτές οι νύχτες ήταν τρυφερές και απεριόριστες, σαν ο κόσμος να είχε επεκταθεί αθόρυβα γι’ αυτούς.