Ο Ίθαν πλησίασε τον κεντρικό φράχτη προσεκτικά, με έναν κουβά κρέας στο χέρι. “Ήρεμα, κορίτσι μου”, ψιθύρισε. “Με ξέρεις” Τα μάτια της Σίρα ανασηκώθηκαν από τη γωνία της, κεχριμπαρένια και άγρυπνα. Δεν βρυχήθηκε αυτή τη φορά, αλλά ο ήχος που βγήκε από το στήθος της ήταν χειρότερος. Ένα βαθύ, λαρυγγικό γρύλισμα, σταθερό και χαμηλό, σαν προειδοποίηση που δεν τελείωνε.
“Έι”, είπε ο Ίθαν απαλά, κάνοντας άλλο ένα βήμα. “Έλα τώρα. Πρέπει να φας κάτι” Πέταξε ένα κομμάτι κρέας προς το μέρος της. Προσγειώθηκε λίγα εκατοστά από τα πόδια της, αλλά εκείνη δεν κουνήθηκε. Το βλέμμα της έμεινε καρφωμένο πάνω του, χωρίς να ανοιγοκλείνει τα μάτια. Ο Κέιλεμπ εξέπνευσε αργά. “Δεν φαίνεται καλά, Ίθαν”