Άνθρωπος περπατάει 20 μίλια για να "δουλέψει" μέχρι που μια μέρα τον ακολουθεί αστυνομικός και βλέπει το γιατί

Τίποτα απ' όσα είπε δεν ήταν ξεκάθαρο. Ποιος περπατάει τόσο μακριά για να πάει στη δουλειά Ποιος απαντάει σε ερωτήσεις σαν να μην είναι πλήρως παρών Τελικά, επέστρεψα στο δρόμο. Είπα στον εαυτό μου να περιμένω. Αν έλεγε την αλήθεια -αν έστω και ένα μέρος της ήταν αλήθεια- θα τον έβλεπα ξανά στο φως της ημέρας. Δεν χρειάστηκε να περιμένω πολύ.

Το επόμενο πρωί, πάρκαρα απέναντι από τη στάση λεωφορείου κοντά στο Λίνκολν και παρακολούθησα τους εργαζόμενους να συγκεντρώνονται σε χαλαρές, κουρασμένες ομάδες. Φλιτζάνια καφέ. Τσάντες εργασίας. Η ήσυχη ανυπομονησία των ανθρώπων που μετρούσαν τα λεπτά. Τότε τον είδα. Τον ίδιο άνθρωπο. Το ίδιο σώμα. Αλλά αυτή τη φορά φαινόταν... συγκροτημένος. Καθαρή στολή. Κουμπωμένο σακάκι. Χτενισμένα μαλλιά.