Κατέβηκε από το λεωφορείο μαζί με τους άλλους και κατευθύνθηκε προς την αποθήκη σαν να ανήκε εκεί, με τους ώμους σφιγμένους, με το βήμα προπονημένο. Παρόλα αυτά, κάτι δεν πήγαινε καλά. Από κοντά, μπορούσα να το δω στο πρόσωπό του. Το βάρος γύρω από τα μάτια του. Ο τρόπος που η συγκέντρωσή του έμενε μισό δευτερόλεπτο πίσω από τον κόσμο, σαν να μην είχε φτάσει ακόμα πλήρως. Έδειχνε εξαντλημένος με έναν τρόπο που ο ύπνος δεν διορθώνει.
Σαν κάποιος που ήταν ξύπνιος χωρίς να το ξέρει. Βγήκα από το περιπολικό. Καθώς διέσχισα την αυλή, με είδε. Μια αναλαμπή αναγνώρισης - τίποτα δραματικό - αλλά αρκετή. Το κεφάλι του έπεσε προς τα κάτω, οι ώμοι του έσφιξαν, και χωρίς να πει λέξη γύρισε απότομα και εξαφανίστηκε πίσω από τις πόρτες της αποθήκης. "Έι!" φώναξα. Δεν σταμάτησε.