Αυτό ήταν το μόνο που χρειαζόταν. Ξεκίνησα να τρέχω, με τις μπότες μου να χτυπούν το τσιμέντο καθώς τον ακολουθούσα μέσα. Η αποθήκη κατάπινε τους ήχους - περονοφόρα που γκρίνιαζαν, παλέτες που χτυπούσαν, άνδρες που φώναζαν πάνω από τις μηχανές. Κινούνταν γρήγορα, περνούσε ανάμεσα από στοίβες κιβωτίων σαν να ήξερε τη διάταξη καλύτερα από τον καθένα. Πολύ ομαλά. Πολύ σκόπιμα. "Σταματήστε τον!" Φώναξα.
Δύο εργάτες κοντά στην αποβάθρα φόρτωσης αντέδρασαν ενστικτωδώς, μπαίνοντας στην πορεία του. Ο άντρας γλίστρησε και σταμάτησε, με τις μπότες του να γρατζουνάνε το τσιμέντο, με τα μάτια του ορθάνοιχτα τώρα, με το στήθος του να φουσκώνει σαν να είχε κάνει σπριντ για χιλιόμετρα. Ήμουν πάνω του δευτερόλεπτα αργότερα, αρπάζοντας το χέρι του καθώς απομακρυνόταν. "Δεν έκανα τίποτα!" φώναξε, με τον πανικό να διαπερνά τη φωνή του. "Ορκίζομαι, δεν έκανα τίποτα!"