Άνθρωπος περπατάει 20 μίλια για να "δουλέψει" μέχρι που μια μέρα τον ακολουθεί αστυνομικός και βλέπει το γιατί

"Πολλαπλές αναφορές μαρτύρων. Εθεάθη να κινείται σε γειτονιές που συνδέονται με μια σειρά διαρρήξεων" "Όχι-όχι-όχι-δεν-δεν-δεν-" Η αναπνοή του κόπηκε. Έπεσε πάνω στο περιπολικό καθώς τον οδηγούσα προς την πόρτα, κλαίγοντας τώρα με αναφιλητά, με τις λέξεις να ξεφεύγουν πιο γρήγορα απ' ό,τι μπορούσε να τις ελέγξει.

"Ξυπνάω σε μέρη", είπε, με τη φωνή του να σπάει. "Δεν ξέρω πώς φτάνω εκεί. Μερικές φορές ξυπνάω" Εκείνη τη στιγμή, το μόνο που άκουσα ήταν απελπισία. Και η απελπισία, σκέφτηκα, ήταν ακριβώς αυτό με το οποίο ακούγονταν οι ενοχές.