Άνθρωπος περπατάει 20 μίλια για να "δουλέψει" μέχρι που μια μέρα τον ακολουθεί αστυνομικός και βλέπει το γιατί

"Δεν θυμάμαι να πηγαίνω εκεί. Το βλέπω στις ειδήσεις και -νομίζω- ότι είμαι εγώ. Σκέφτομαι ότι ίσως το έκανα εγώ και δεν ξέρω" Αυτό έκανε το στομάχι μου να πέσει -αλλά όχι τόσο ώστε να με σταματήσει. Όχι ακόμα. Έκλεισα την πόρτα, τον έκλεισα μέσα και οδήγησα.

Στο σταθμό, έμεινε ήσυχος. Όχι προκλητικός. Όχι υπολογιστικός. Απλά άδειασε. Διηγήθηκε ξανά την ιστορία, σταματημένα αυτή τη φορά - σκοτοδίνες, ξύπνημα μίλια μακριά από το σπίτι, χώμα στα παπούτσια του, ώρες που έλειπαν. Είπε ότι είχε αρχίσει να αποφεύγει τον ύπνο.