Του ξέφυγε ένα γέλιο. Ήταν απαλό, κουρασμένο και δυσπιστικό. Ο πόλεμος που είχε περάσει μια ζωή προσπαθώντας να ξεχάσει είχε καταλήξει να σώζει τη μόνη γαλήνη που του είχε απομείνει. Για πρώτη φορά, η ησυχία δεν ένιωθε εύθραυστη. Ένιωθε σαν να του ανήκε ξανά.