Η Έλενα και ο Σαμ άνοιξαν δρόμο μέσα από τη σειρά του ιατρικού προσωπικού, κατευθύνοντας τους φακούς τους κατευθείαν προς το στενό άνοιγμα. Όμως, καθώς οι έντονες ακτίνες των LED διαπερνούσαν τον ατμό που παρέμενε μέσα στη σφαίρα, και οι δύο πάγωσαν, εντελώς άναυδοι από την έκπληξη. Δεν υπήρχε πιλότος. Δεν υπήρχε ιατρικός εξοπλισμός, ούτε μάσκα οξυγόνου, ούτε κανένας άνθρωπος. Το στενό εσωτερικό ήταν γεμάτο εξ ολοκλήρου με παλιές ηλεκτρονικές λυχνίες, χοντρά χαλκοσύρματα και έναν τεράστιο φακό φωτογραφικής μηχανής.
«Πού είναι;» ψέλλισε ο Σαμ, με τη φωνή του να τρέμει, καθώς έσπρωχνε το φως του πιο βαθιά μέσα στη σκοτεινή κοιλότητα. «Τους ακούσαμε! Και οι δύο ακούσαμε μια φωνή!» Έβαλε το χέρι του μέσα, ψάχνοντας απεγνωσμένα γύρω από το κρύο μεταλλικό πλαίσιο, αλλά ο χώρος ήταν πάρα πολύ μικρός για να χωρέσει έστω και ένα άτομο. Η κάψουλα ήταν εντελώς άδειη.
Ο αυξανόμενος πανικός έδωσε τη θέση του σε μια βαθιά, ανατριχιαστική σύγχυση, όταν ένας μηχανικός έστρεψε έναν ισχυρό προβολέα πάνω σε έναν μικρό, πρωτόγονο ραδιοπομπό που ήταν βιδωμένος στον εσωτερικό τοίχο. Ένα βραχυκύκλωμα που προκλήθηκε από την κατάρρευση του παγετώνα είχε στείλει ένα κύμα ηλεκτρικού ρεύματος από μια παλιά μπαταρία σε μια μηχανική συσκευή αναπαραγωγής μαγνητικής ταινίας. Η μαγνητική ταινία περιστρεφόταν ασταμάτητα μέσω ενός μικρού εξωτερικού ηχείου, μέχρι που η μπαταρία τελικά εξαντλήθηκε, λίγα μόλις δευτερόλεπτα πριν ανοίξει η καταπακτή.