Το δωμάτιο 12 στο μαιευτήριο ήταν γεμάτο με τον οκτωβριανό ήλιο. Η Κέιλα Μουρ, είκοσι δύο ετών, καθόταν ακουμπισμένη στα μαξιλάρια της, προσπαθώντας να αδειάσει μια φθαρμένη τσάντα από καμβά. Δίπλα της, η μικρή Ρούθι κοιμόταν ήσυχα στο κρεβατάκι της. Ήταν μόλις εννέα ωρών. «Έλα, γλυκιά μου, άσε με να σε βοηθήσω», είπε η Ντενίζ Γουόλς, μια νοσοκόμα με είκοσι πέντε χρόνια εμπειρίας.
Η Κέιλα χαμογέλασε αδύναμα, αλλά ο άντρας που καθόταν δίπλα της μίλησε πρώτος. «Πέρασε μια κουραστική νύχτα», εξήγησε ο Γκραντ. «Σχεδόν δεκαοκτώ ώρες τοκετού. Προσπαθώ να φροντίσω να ξεκουραστεί λίγο». Έσκυψε και έφτιαξε το μαξιλάρι της Κέιλα. Όταν το κινητό του χτύπησε, σηκώθηκε για να το απαντήσει. «Θα είμαι ακριβώς έξω αν χρειαστείς κάτι», της είπε.
Η Ντενίζ έβαλε το χέρι της μέσα στην τσάντα για να βγάλει μια καθαρή κουβερτούλα μωρού. Τα δάχτυλά της άγγιξαν κάτι ασυνήθιστο μέσα στη φόδρα. Μια ραφή είχε ραφτεί με έντονο μπλε νήμα. Η Κέιλα την παρακολουθούσε προσεκτικά και έκανε ένα ελαφρύ νεύμα με το κεφάλι. Η Ντενίζ έβγαλε προσεκτικά ένα διπλωμένο κομμάτι χαρτί. Το άνοιξε και διάβασε: «Σε παρακαλώ, μην τον αφήσεις να μας πάει σπίτι». Ρώτησέ με για την μπλε κουβερτούλα. Τότε, βήματα πλησίασαν την πόρτα.