Νοσοκόμα βρίσκει ένα σημείωμα ραμμένο μέσα στην τσάντα νοσοκομείου μιας νεομάνας – Το διαβάζει και καλεί την ασφάλεια

Η έρευνα συνεχίστηκε, αλλά η προσπάθεια του Ρίτσαρντ να πάει την Κέιλα σπίτι είχε τελειώσει. Οι αστυνομικοί τον συνόδευσαν κατά μήκος του διαδρόμου της μαιευτικής κλινικής, με τα χέρια του δεμένα πίσω από την πλάτη. Η Κάρολ τους ακολουθούσε ξεχωριστά μαζί με τον Ρέι, χλωμή και σιωπηλή, ενώ η αστυνομία διευκρίνιζε τον ρόλο της στην υπόθεση. Ο Ρίτσαρντ γύρισε μια φορά προς το δωμάτιο 12, αλλά αυτή τη φορά δεν υπήρχε κανένα καθησυχαστικό χαμόγελο στο πρόσωπό του.

Η Ντενίζ στάθηκε στην πόρτα και τον παρακολουθούσε μέχρι που εξαφανίστηκε στη γωνία. Πίσω της, η Κέιλα άρχισε να κλαίει σιγανά. Η Τζοάν κάθισε δίπλα της και άγγιξε απαλά τα μικροσκοπικά δαχτυλάκια της Ρούθι. «Τελείωσε για την ώρα, γλυκιά μου», ψιθύρισε. «Δεν θα πας πουθενά που δεν θέλεις να πας.» Η Κέιλα κοίταξε προς τη Ντενίζ, προσπαθώντας να βρει τη φωνή της.

«Ντενίζ;» τη φώναξε απαλά. Η νοσοκόμα γύρισε. «Ναι, γλυκιά μου;» Η Κέιλα σκούπισε τα μάγουλά της με το πίσω μέρος του χεριού της. «Θα μπορούσες να με ρωτήσεις ξανά; Σε παρακαλώ;» Η Ντενίζ κατάλαβε αμέσως. Πλησίασε ξανά το κρεβάτι και έβαλε απαλά το χέρι της στον ώμο της Κέιλα. Τότε χαμογέλασε και ρώτησε: «Κέιλα, πού είναι η μπλε κουβέρτα;»