Η Ντενίζ έλαβε τον χρόνο της για να μετρήσει την αρτηριακή πίεση της Κέιλα. Το κρυμμένο σημείωμα την ανησυχούσε, αλλά είχε δει εξαντλημένες νέες μητέρες να γίνονται ανήσυχες, μπερδεμένες και να νιώθουν υπερβολικά πιεσμένες. Ωστόσο, το αίτημα ήταν πολύ σοβαρό για να το αγνοήσει. «Έφερες κάποια ειδική κουβέρτα για τη Ρούθι;» ρώτησε με άνετο ύφος. «Μερικές οικογένειες φτιάχνουν μία πριν φτάσει το μωρό.»
«Η γιαγιά μου της έφτιαξε μία», είπε η Κέιλα, σηκώνοντας το βλέμμα. «Μια μπλε κουβέρτα. Είναι στο σπίτι της θείας Τζο στο Ντέιτον.» Ο Γκραντ κούνησε το κεφάλι σκεπτικά. «Σωστά. Η γιαγιά της ήταν υπέροχη με τη βελόνα.» Κοίταξε την Κέιλα. «Ίσως μπορούμε να την πάρουμε κάποια στιγμή.» Η Κέιλα έσκυψε το βλέμμα. «Την έχει η θεία Τζο», επανέλαβε, τόσο σιγά που η Ντενίζ παραλίγο να μην το ακούσει.
Καθώς η Ντενίζ έλεγχε τον σφυγμό της, η χρυσή βέρα της Κέιλα γλιστρούσε χαλαρά στο δάχτυλό της. Φαινόταν αρκετά μεγαλύτερη από το μέγεθός της, αν και η Ντενίζ ήξερε ότι ορισμένα ζευγάρια χρησιμοποιούσαν απλώς οικογενειακά δαχτυλίδια. Όταν τελείωσε, ο Γκραντ την ακολούθησε προς την πόρτα. «Δεν είναι ο εαυτός της τον τελευταίο καιρό», είπε απαλά. «Αν πει κάτι ανησυχητικό, σε παρακαλώ να μου το πεις. Ανησυχώ γι’ αυτήν.»